Top

Van vele al gehoord maar nu zelf ook gezien, ik ben waar ik moet zijn: Patagonië.

Bariloche, daar ben ik gestart. Eerst een mountainbike rit van bijna 30 km op een veel te warme dag. De Circuito Chico. Ontzettend mooi tussen blauwe meren en groene bergen. Wederom de conclusie getrokken dat ik niet kan fietsen. Ik was Ka-Pot.

De dag erop ben ik het Nahuel Haupi national park in gegaan voor een hike van 4 dagen. Mijn plan was om op dag 3 een hike te lopen die gemarkeerd werd als “Extreme”. Alleen als mega ervaren klimmer mag je die hike zonder gids doen. Voor dat park moet je je registreren via een online formulier. En het formulier kan alleen verzonden en geprint worden als ik een extreem ervaren klimmer zou zijn. In het hostel waren ze niet zo moeilijk. Vinkje bij “expert” en ik kon gaan. Ik zei nog wel: ik laat mijn tas hier, als ik er over 5 dagen niet ben kom me dan wel zoeken 🙂

Dus ik op pad. Eten en kleren mee voor 4 dagen. En ik heb geen spijt van mijn beslissing. Het is er geweldig mooi. Op dag 2 kwam ik 2 meiden tegen die ook experts waren (hahaha) en dus dezelfde tocht deden als ik. Er sloot ook nog een Franse jongen aan en samen deden we dag 3. Rotsklimmen langs hoge kliffen, over losse stenen op steile hellingen en sleeën over een gletsjer naar beneden. Hiken over watervallen, door modder en rivieren. Fan-Tas-Tisch. Helemaal gesloopt maar zo blij als een kind dat we dag 3 hadden overleefd kwamen we aan bij de lodge. Dag 4 vond ik overigens veel gevaarlijker maar die route was gemarkeerd als makkelijk. Kweet ook niet… maar ik zou het zo weer doen.

Vanuit Bariloche ben ik naar El Chalten gegaan waar de beroemde Torres en Fitz Roy liggen. Ik had er geluk met het weer en samen met de Australische Guann heb ik daar 2 prachtige hikes kunnen doen. In El Calafate had ik minder geluk. Het regende, maar toch ben ik bij de Perito Moreno Glacier geweest. Die gletsjer is gigantisch en met veel kabaal vallen daar enorme stukken ijs vanaf. Erg indrukwekkend.

Daarna de grens over, opnieuw Chili in, naar Torres del Paine. Ookwel Torres del “Pain in the ass” genoemd. Ik wilde het beroemde O-Circuit lopen. Maar wat een gedoe om dat park in te komen en je plekje te reserveren voor je tent. Uiteindelijk heb ik het kortere W-Circuit gelopen wat ook heel erg mooi was. En ik had het geluk om de Torres daar te kunnen zien bij een heldere dag. De laatste dag waaide het zo ontzettend hard dat ik tegen de klif aan gegooid werd. Bijna het park uitgewaaid, niet normaal.

In Punta Arenas heb ik de Magdalena Pinguïns gezien. Superleuk op een klein eilandje waar je dan een uurtje mag rondlopen samen met deze diertjes. En ik heb een pinguïnselfie JEEEJJJ.

Nu ben ik in Ushuaia. The end of the world noemen ze het. Het (bijna) zuidelijkste puntje van Zuid-Amerika. Verder van huis ga ik niet zijn dan nu. Vanuit hier vertrekken de boten naar Antartica. Ooit ga ik die tocht nog maken, maar niet nu… Van dat geld reis ik vanaf vrijdag weer omhoog richting Ecuador, want daar ga ik in april een maandje vrijwilligerswerk doen bij de dierenopvang Merazonia.

Comments:

  • Renate

    21 februari 2019

    Wat ontzettend cool! En die man geheel in stijl op het paard (foto 23) 🙂

    reply...
  • Anneke

    21 februari 2019

    Wat een gave foto’s! Super mooi daar. En dapper dat je weer extreme hikes hebt doorstaan!
    Benieuwd naar je volgende uitdagingen en verhalen!
    Groetjes Anneke

    reply...
  • Joyce van Geffen

    27 februari 2019

    Hoi Hanneke,
    Wat een ontzettend reisverhaal weer, net als alle anderen.
    Beetje erg jaloers op alle mooie foto’s. Maar we weten allebei, dat wat jij doet, dat dat niets is voor mij ;-).
    Geniet nog maar van je mooie en gave avontuur. En veel plezier met wat je nog allemaal gaat doen.
    Groetjes Joyce.

    reply...

post a comment